Canada's vergeldingstarieven raken de Amerikaanse staalsector

De handelsoorlog tussen de VS en Canada escaleert verder. Nadat de onderhandelingen vorige week vrijdag klapten en de VS in het weekend een tarief van 50% op Canadese import invoerde, kondigde Canadees premier Mark Carney maandag aan dat zijn land vanaf 8 september "dollar voor dollar" gaat terugslaan. De vergeldingstarieven treffen expliciet staal, naast zuivel, huishoudapparaten, landbouwmachines, papier en elektronica. Voor Amerikaanse staalproducenten als Nucor en Cleveland-Cliffs ontstaat daardoor een ongemakkelijke spagaat: beschermd op de thuismarkt, maar nu ook doelwit in Canada.

Waarom liepen de handelsgesprekken tussen de VS en Canada stuk?

Canada was bereid zijn resterende vergeldingstarieven op staal, aluminium en auto's te laten vallen als de VS op zijn beurt zijn tarieven zou verlagen - een uitruil die weken van intensieve onderhandelingen leek te gaan opleveren. Volgens Carney voegde de Amerikaanse regering echter op het laatste moment eisen toe die verder gingen dan een zuivere tariefdeal: een verzwakte tariefkorting voor in Canada gebouwde auto's, beperkingen op Canada's vermogen om handelsakkoorden met andere landen te sluiten, en afgezwakte bescherming voor taal en cultuur. "Ze vroegen te veel en boden te weinig", verklaarde Carney bondig. Toen er vrijdag geen akkoord kwam, ging het VS-tarief van 50% op een deel van de Canadese import zaterdag direct in.

Wat betekenen de vergeldingstarieven voor Amerikaanse staalproducenten?

Voor Nucor en Cleveland-Cliffs ontstaat een tweezijdig effect dat zelden zo scherp zichtbaar is geweest. Aan de ene kant beschermt het Amerikaanse tarief van 50% op Canadees staal hun binnenlandse afzet en prijszetting - minder buitenlandse concurrentie betekent doorgaans hogere marges voor thuisproducenten. Aan de andere kant treft Canada's aangekondigde tegenmaatregel per 8 september specifiek de Amerikaanse staalexport naar Canada, van oudsher een van de grootste afzetmarkten voor Amerikaans staal buiten de eigen grens. Nucor rapporteerde over het laatst afgesloten kwartaal een omzet van $10,4 miljard (+23% j-o-j) en een nettomarge van 11,1% - een sector die net een cyclisch herstel doormaakt na een zwakke periode. Cleveland-Cliffs, met een omzet van $5,2 miljard, boekte in hetzelfde kwartaal nog een nettoverlies, ondanks een omzetgroei van bijna 6%. Voor beide bedrijven geldt: de binnenlandse beschermingsmuur wordt hoger, maar het speelveld waarop ze internationaal kunnen concurreren wordt tegelijk kleiner.

Nucor is de grootste Amerikaanse staalproducent en -recycler, actief in de VS, Canada en Mexico. Cleveland-Cliffs is een geïntegreerde Amerikaanse staalproducent die zich richt op de auto-industrie als grootste afnemer.

Wat verwachten analisten voor de Amerikaanse staalsector?

Voor de bredere staalsector rekenen analisten voorlopig op aanhoudende prijssteun vanuit de binnenlandse tariefmuur, ook al blijft de vraag vanuit de auto- en bouwsector een terugkerende onzekerheid. De directe impact van Canada's vergeldingstarief op de omzet van individuele producenten is nog lastig te kwantificeren, omdat exportvolumes per bedrijf niet apart worden gerapporteerd - maar de sector als geheel exporteerde de afgelopen jaren een aanzienlijk deel van zijn overcapaciteit naar Canada, juist omdat het tarief daar tot nu toe laag was. Elke verschuiving van die afzet terug naar de binnenlandse markt kan op termijn weer druk zetten op de staalprijzen die de recente margeverbetering mede mogelijk maakten.

Visie en vooruitzichten: het kernprobleem van deze handelsoorlog is dat bescherming en vergelding elkaar in de tijd niet synchroon raken. De VS-tarieven op Canadees staal beschermen Nucor en Cleveland-Cliffs nu al; Canada's tegenmaatregel treedt pas over twee weken in werking, wat bedrijven met grensoverschrijdende toeleveringsketens - denk aan auto- en apparatenfabrikanten die Amerikaans staal naar Canadese fabrieken sturen - een korte periode geeft om voorraden te verschuiven of contracten te herzien. Voor beleggers is de kernvraag niet of de tarieven een politiek signaal zijn - dat zijn ze evident - maar of dit voorlopig het eindpunt is of een tussenstap naar verdere escalatie. Carney's "dollar voor dollar"-belofte laat weinig ruimte voor de-escalatie zonder gezichtsverlies aan Canadese zijde, en de VS heeft tot dusver geen signaal gegeven concessies te overwegen. Zolang beide partijen vasthouden aan hun positie, blijft de staalsector - en elke sector die op grensoverschrijdende toeleveringsketens leunt - gegijzeld door een geopolitiek dispuut waarvan de bedrijfseconomische gevolgen pas over enkele kwartalen volledig zichtbaar worden.

Onderdeel van ons dossier Rente & macro →

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.