Amerikaanse tarieven raken de EU: wat het nieuwe 10%-tarief betekent voor beleggers

Sinds vrijdag 24 juli geldt een nieuw Amerikaans importtarief voor bijna alle handelspartners, en de Europese Unie ontsnapt er niet aan. Voor EU-import geldt voortaan een tarief van 10% — het laagste tarief binnen een bredere heffing van 10 tot 12,5% op ruim zestig landen. Voor Brussel is dat geen verrassing meer: het blijft keurig binnen het plafond van 15% dat eerder dit jaar al met Washington was afgesproken. Toch verandert er wel iets fundamenteels aan de juridische basis van de heffing, en dat heeft gevolgen voor hoe voorspelbaar het handelsklimaat de komende maanden blijft.

Wat houdt het nieuwe Amerikaanse tarief voor de EU precies in?

Vanaf 24 juli int de VS een tarief van 10% op EU-import, als onderdeel van een bredere heffing van 10 tot 12,5% op ongeveer zestig handelspartners. De juridische basis is nieuw: niet de eerdere noodbevoegdheid, maar een wet die landen straft voor onvoldoende handhaving van importverboden op producten gemaakt met dwangarbeid. Voor de EU verandert er in de praktijk weinig, omdat het tarief ruim binnen het plafond van 15% blijft dat Brussel en Washington al eerder overeenkwamen.

Dat het onder een andere juridische grondslag valt, is meer dan een technisch detail. De eerdere heffing, gebaseerd op noodbevoegdheden, kon bij een volgende escalatie zomaar weer worden opgeschroefd; deze nieuwe systematiek is gekoppeld aan handhaving van dwangarbeidverboden, een onderwerp waarop de EU relatief sterk scoort. De Europese Commissie meldde dat Washington de eerder gemaakte afspraken is nagekomen, en kreeg als tegenprestatie een aantal eerder geschrapte uitzonderingen terug, onder meer voor kurk en diamant. Vergelijk dat met Vietnam en China, die met 12,5% het hoogste tarief in deze ronde kregen — een verschil dat rechtstreeks doorwerkt in de kostprijs van bedrijven met een zware Aziatische productievoetafdruk, EU-genoteerd of niet.

Welke Europese aandelen zijn het gevoeligst voor Amerikaanse tarieven?

LVMH is het Franse luxeconcern achter merken als Louis Vuitton, Dior en Moët & Chandon, en verkoopt tassen, drank en cosmetica wereldwijd via eigen boetieks en warenhuizen. Noord-Amerika is met naar schatting €17 miljard aan jaaromzet inmiddels de grootste afzetmarkt van het concern, en dat maakt het bedrijf gevoelig voor iedere verandering in Amerikaans handelsbeleid — al blijft dit specifieke tarief binnen het al ingeprijsde plafond. Analisten verwachten voor 2026 een groepsomzet van circa €47,15 miljard, met een bescheiden groei van 2 tot 3% voor de mode- en lederwarendivisie volgens Morgan Stanley; Kepler Cheuvreux verlaagde onlangs zijn koersdoel naar €680 vanwege hogere belastingen en ongunstigere wisselkoersen, terwijl TD Cowen het koersdoel juist optrok naar €700 op basis van stabiliserende Chinese vraag en veerkracht in de VS.

Adidas is de Duitse sportkledingfabrikant achter schoenen, kleding en accessoires, met een productie die grotendeels is uitbesteed aan fabrieken in Vietnam, Indonesië en China.

Adidas verloor vrijdag 2,0% op een verder overwegend groene Europese beurs — geen directe reactie op dit specifieke EU-tarief, maar wel een aandeel dat nauwlettend gevolgd zal worden nu juist Vietnam met 12,5% het hoogste tarief in deze ronde kreeg. Het bedrijf mikt voor 2026 op een operationele winst van circa €2,3 miljard, wat neerkomt op een marge onder de 9% — lager dan de eerder beoogde 10%, die nu pas voor 2028 wordt verwacht. Analisten hanteren gemiddeld een koersdoel van €196,77 tegenover een slotkoers van €137,80, een optimistische spreiding die vooral leunt op het feit dat Adidas in het eerste kwartaal de verwachtingen al overtrof.

Visie en vooruitzichten: het feit dat dit tarief binnen het bestaande plafond blijft, betekent niet dat het risico van tafel is. De onderliggende wet tegen dwangarbeid-import kan in principe elk jaar opnieuw worden toegepast, en de Commissie zal moeten blijven aantonen dat de EU aan de voorwaarden voldoet om de uitzonderingen te behouden. Voor concerns als LVMH is de grotere uitdaging intussen niet dit tarief, maar de optelsom van een zwakkere Chinese consument, hogere belastingdruk en een dollar-eurokoers die de winst in eigen valuta drukt. Voor Adidas ligt de kwetsbaarheid niet in export vanuit Europa, maar in de productieketen: zolang een fors deel van de schoenen in Vietnam wordt gemaakt, blijft het bedrijf gegijzeld door tariefbeslissingen die niets met de EU te maken hebben. Beide dossiers onderstrepen waarom valutabewegingen en handelsbeleid inmiddels net zo zwaar wegen voor Europese exporteurs als de eigen omzetcijfers.

Beide aandelen zijn gewoon verhandelbaar via de standaard aandelenmodule van Nederlandse brokers: LVMH genoteerd in Parijs, Adidas op de Duitse beurs.

Liever een seintje bij nieuwe analyses? Schrijf u in voor de nieuwsbrief →

Onderdeel van onze Europese markt →

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.