Franse en Italiaanse beursbelasting op aandelen: wat een Nederlandse belegger betaalt

Wie via een Nederlandse broker een Frans of Italiaans aandeel koopt, betaalt naast de gebruikelijke transactiekosten nog iets extra's: een beursbelasting die de Franse en Italiaanse overheid rechtstreeks op de aankoop leggen. Frankrijk vraagt sinds april 2025 0,4% bij aankoop van aandelen van zo'n 121 grote Franse beursfondsen, en Italië verdubbelde zijn tarief per 1 januari 2026 naar 0,2%. Voor een belegger die TotalEnergies, LVMH of Eni koopt is dat een reële kostenpost, maar wel een die uw broker automatisch verrekent — in tegenstelling tot de dividendbelasting die u soms actief moet terugvragen. Dit artikel legt uit hoe deze beursbelasting werkt, voor welke aandelen ze geldt, en wat ze in de praktijk voor uw rendement betekent.

Wat is een financiële transactiebelasting eigenlijk?

Een financiële transactiebelasting (FTT), ook wel beursbelasting of naar het oorspronkelijke voorstel van econoom James Tobin soms "Tobin-taks" genoemd, is een heffing die een land direct op de aan- of verkoop van effecten legt. Het idee erachter is deels budgettair — de Franse en Italiaanse schatkist innen er samen jaarlijks miljarden euro's mee — en deels bedoeld om kortetermijnhandel te ontmoedigen. Frankrijk voerde zijn variant in 2012 in, Italië in 2013; beide landen verhoogden het tarief sindsdien meerdere keren, laatst Frankrijk in april 2025 en Italië per 1 januari 2026. Spanje volgde in 2021 met een eigen, vergelijkbare heffing. Het Verenigd Koninkrijk kent met zijn Stamp Duty Reserve Tax (0,5%) al veel langer een vergelijkbare, hogere heffing op Britse aandelen. Nederland is met deze landen vergeleken een uitzondering: hier bestaat geen eigen beursbelasting op aandelentransacties.

Hoeveel beursbelasting betaalt u op Franse aandelen?

De Franse taxe sur les transactions financières (TTF) bedraagt sinds 1 april 2025 0,4% van de aankoopwaarde — een verhoging vanaf 0,3%, die op zijn beurt in 2017 al was opgetrokken van het oorspronkelijke tarief van 0,2% uit 2012. De heffing geldt uitsluitend voor aandelen van Franse bedrijven met een hoofdkantoor in Frankrijk én een beurswaarde boven €1 miljard, gemeten op 1 december van het voorgaande jaar. De Franse belastingdienst publiceert daarvan jaarlijks een vaste lijst; voor 2026 telt die 121 namen, waaronder bekende beursfondsen als TotalEnergies, LVMH, Sanofi, Air Liquide, Schneider Electric en Vinci. Belangrijk detail: de belasting geldt alleen bij aankoop, niet bij verkoop — wie aandelen verkoopt, betaalt over die transactie geen TTF. Bij een aankoop van €5.000 aan TotalEnergies-aandelen komt daar dus €20 aan Franse beursbelasting bovenop.

Hoeveel beursbelasting betaalt u op Italiaanse aandelen?

Italië verdubbelde zijn imposta sulle transazioni finanziarie per 1 januari 2026: van 0,1% naar 0,2% voor aandelen die op een gereguleerde markt of multilaterale handelsfaciliteit worden verhandeld — buiten die platformen (bijvoorbeeld bij onderhandse transacties) geldt zelfs 0,4%. Net als in Frankrijk geldt een drempel: de heffing raakt alleen bedrijven met een gemiddelde beurswaarde boven €500 miljoen in november van het voorgaande jaar, vastgesteld door de Italiaanse toezichthouder Consob. Voor gewone particuliere beleggers via een reguliere beurs betekent dit in de praktijk 0,2% op aandelen als Eni, Enel, Intesa Sanpaolo en UniCredit. Bij high-frequency trading geldt een apart, veel lager tarief (0,04%) — dat raakt de gewone particuliere belegger niet. Een aankoop van €5.000 aan Eni-aandelen kost door deze verdubbeling sinds 2026 dus €10 aan Italiaanse beursbelasting, tegenover €5 vóór de verhoging.

Hoe zit het met Spanje en andere Europese landen?

Spanje voerde in januari 2021 zijn eigen impuesto sobre las transacciones financieras (ITF) in: 0,2% over de aankoopwaarde van aandelen van Spaanse bedrijven met een beurswaarde boven €1 miljard, zoals Banco Santander, BBVA, Inditex en Iberdrola. Ook hier geldt de heffing alleen bij aankoop, met dezelfde jaarlijkse drempelbepaling als in Frankrijk en Italië. Buiten de eurozone kent vooral het Verenigd Koninkrijk met zijn Stamp Duty Reserve Tax van 0,5% een aanmerkelijk hogere variant, die overigens net als in Frankrijk en Italië alleen bij aankoop wordt geheven. Duitsland, Zwitserland en de meeste andere Europese beurslanden kennen geen vergelijkbare, aparte beursbelasting op aandelentransacties — daar betaalt u alleen de gangbare broker- en beurskosten.

Waarom is er geen gezamenlijke Europese beursbelasting?

Dat elke land zijn eigen tarief en eigen drempel hanteert, is geen toeval maar het resultaat van een decennium mislukte Europese pogingen tot harmonisatie. De Europese Commissie stelde al in september 2011 een EU-brede financiële transactiebelasting voor, maar kreeg daarvoor geen unanieme steun van alle lidstaten. In 2013 volgde een tweede poging via zogeheten "nauwere samenwerking" tussen aanvankelijk elf lidstaten, waaronder Frankrijk, Duitsland en Italië — een constructie waarmee een groep landen EU-wetgeving kan invoeren zonder dat alle 27 lidstaten meedoen. Ook dat voorstel raakte vervolgens meer dan tien jaar vast in de Raad van de EU, zonder dat de deelnemende landen het eens werden over een gemeenschappelijk ontwerp. De Europese Commissie trok het voorstel in haar werkprogramma voor 2026 uiteindelijk formeel in, met als motivering dat een akkoord in de Raad realistisch gezien niet meer haalbaar was. Voor beleggers betekent dat: zolang er geen nieuw EU-breed initiatief komt, blijft elk land zijn eigen tarief, eigen drempel en eigen aandelenlijst hanteren — precies de lappendeken van Franse, Italiaanse, Spaanse en Britse regels die dit artikel beschrijft.

Wordt deze belasting automatisch ingehouden, of moet u zelf iets doen?

Voor de gewone particuliere belegger is dit een passieve kostenpost: de meeste in Nederland actieve brokers — van DEGIRO tot de grotere banken — berekenen de Franse, Italiaanse of Spaanse beursbelasting automatisch bij een kooporder in een aandeel dat op de betreffende landenlijst staat, en dragen die af aan de lokale belastingdienst. U ziet het bedrag terug als aparte kostenregel bij de afrekening van uw order, naast de gebruikelijke transactiekosten en eventuele wisselkoerskosten. Er is geen aparte aangifte of terugvraagprocedure nodig, en u hoeft vooraf niet zelf te controleren of een aandeel op de lijst staat — de broker doet dat voor u. Dat is een belangrijk verschil met de dividendbelasting die deze landen op uitgekeerd dividend inhouden: daar kan, afhankelijk van het land en het belastingverdrag, wél een actieve stap van u nodig zijn om te veel ingehouden bronbelasting terug te vragen. De beursbelasting op de aankoop zelf kent die stap niet — wat u betaalt, betaalt u definitief, maar wel zonder extra papierwerk.

Geldt dit ook voor ETF's en trackers?

Ja, met een nuance. Een UCITS-ETF die Franse, Italiaanse of Spaanse aandelen bevat — bijvoorbeeld een brede STOXX 600-tracker — betaalt dezelfde beursbelasting op fondsniveau, telkens wanneer de fondsbeheerder onderliggende posities koopt of bij herweging aanpast. Als individuele belegger krijgt u daarvoor geen aparte rekening: de kosten lopen mee in de lopende kosten en de tracking difference van het fonds, niet als een zichtbare regel op uw afrekening. Voor wie via een tracker in plaats van losse aandelen belegt, verdwijnt de beursbelasting dus niet, maar wordt ze onzichtbaar verwerkt in het totaalrendement van het fonds.

Wat kost dit concreet bij een aankoop?

Onderstaand voorbeeld laat zien wat de beursbelasting oplevert bij een aankoop van €3.000 in vier verschillende aandelen — puur de overheidsheffing, exclusief de courtage en eventuele wisselkoerskosten die uw broker daarnaast rekent.

Het verschil met een Nederlands aandeel als ASML is dus niet triviaal: bij een gelijke aankoopwaarde betaalt u voor een Frans large-capaandeel twee keer zoveel beursbelasting als voor een Italiaans of Spaans aandeel, en voor alle drie iets wat bij een Nederlands aandeel volledig ontbreekt. Op een eenmalige aankoop is dat verschil in euro's beperkt, maar het is wel een kostenpost die specifiek aan het land van notering vastzit — en dus, anders dan brokerkosten, niet verandert als u van broker wisselt.

Wat betekent dit voor uw rendement in de praktijk?

Op de schaal van een gemiddelde particuliere aankoop is de beursbelasting een merkbare, maar geen doorslaggevende kostenpost. Een aankoop van €2.000 aan een Frans large-capaandeel kost €8 aan TTF, dezelfde aankoop in een Italiaans aandeel sinds 2026 €4. Vergelijk dat met de courtage die uw broker al rekent — vaak enkele euro's per order — en de beursbelasting verdubbelt bij een gemiddelde order al snel de totale transactiekosten. Bij een eenmalige aankoop weegt dat nauwelijks op tegen het verwachte lange­termijnrendement van een aandeel, maar bij wie regelmatig, in kleine bedragen bijkoopt — bijvoorbeeld via een maandelijkse spaarplan-order — telt elke 0,2% of 0,4% cumulatief zwaarder mee. Voor die beleggingsstijl kan een minder frequente, grotere aankoop de relatieve impact van de beursbelasting beperken, zonder dat dit iets afdoet aan het onderliggende beleggingsrisico van de aandelen zelf.

Visie en vooruitzichten. De richting van de laatste jaren is eenduidig: zowel Frankrijk als Italië heeft zijn tarief recent verhoogd, gedreven door de behoefte van beide overheden aan extra begrotingsinkomsten in een periode van oplopende staatsschulden en politieke druk op de rijksbegroting. Italië motiveerde de verdubbeling naar 0,2% expliciet mede vanuit de wens om een gelijkere behandeling van dividendbelasting en transactiebelasting te bereiken, en niets wijst erop dat deze trend op korte termijn keert — eerder het tegendeel, aangezien beide heffingen relatief eenvoudig te innen zijn omdat brokers de administratie al automatisch verzorgen. Voor Nederlandse beleggers die doelbewust in Franse of Italiaanse large caps beleggen, verandert dat het onderliggende beleggingsrisico niet, maar wel de kostenbasis: een tarief dat in tien jaar tijd in Frankrijk verdubbelde en in Italië recent verdubbelde, is geen constante die u voor de komende decennia als vast gegeven kunt aannemen. Wie voor het eerst in deze markten instapt, doet er goed aan de beursbelasting standaard mee te nemen in de vergelijking tussen losse aandelen en een brede tracker, naast de gebruikelijke factoren als spreiding en lopende kosten.

Voor Nederlandse beleggers is deze beursbelasting één van de weinige kostenposten bij Europese aandelen die niet van broker tot broker verschilt — het tarief ligt vast bij wet, ongeacht welke Nederlandse of Europese broker u gebruikt. Waar brokers wél in verschillen, is de toegang tot de Franse, Italiaanse en Spaanse beurs zelf en de overige transactiekosten die zij daarbovenop rekenen.

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.