AI-datacenters vs. federale bezuinigingen, en de Italiaanse schuldenspread

Welkom bij KoersRadar Radio, de aflevering van maandag 27 juli. Ik ben Tom, en zoals altijd zitten Mark en Sanne hier om te duiden wat er speelt op de markten. Vandaag twee heel verschillende verhalen: in de VS stegen twee aandelen allebei rond de tien procent, maar om compleet tegengestelde redenen. En in Europa loopt de Italiaanse staatsschuld verder op, met opvallende gevolgen voor de bankensector. Mark, laten we beginnen bij jou: Digital Realty en Booz Allen, wat is daar aan de hand?

Digital Realty steeg elf procent na een winstverrassing van liefst driehonderdzesentwintig procent op de kernwinst, aangejaagd door recordvraag naar AI-datacenters. Het bedrijf verhoogde meteen zijn jaarprognose en heeft 1,4 gigawatt aan capaciteit in aanbouw. De omzet groeide ook bijna dertig procent. Let op: bij een vastgoedbedrijf als dit kijk je niet naar de gewone koers-winstverhouding, die oogt torenhoog, maar naar de kernwinst gecorrigeerd voor afschrijvingen. Daarmee genormaliseerd noteert het aandeel rond de vierentwintig keer de verwachte winst, een stuk realistischer.

Maar is dat bouwtempo niet ook een risico? Je hoort steeds vaker dat stroomtekorten en oplopende bouwkosten de grootste bottleneck zijn voor de hele datacentersector, niet de vraag zelf.

Precies, en dat is ook wat analisten zelf als het grootste gevaar noemen. De vraag naar AI-capaciteit lijkt voorlopig onuitputtelijk, maar als stroomaansluitingen vertragen of de bouwkosten verder oplopen, eet dat direct in de marges die nu juist het verhaal dragen. En dan is er Booz Allen, dat ook tien procent steeg, maar om een compleet andere reden: de omzet daalde daar juist met ruim vier procent.

Dat is toch vreemd: een dalende omzet en toch een koerssprong van tien procent? Wat ziet de markt daar dat wij niet meteen zien?

De winst versloeg de verwachting fors, maar belangrijker: de orderbacklog in nationale veiligheid groeide drieëntwintig procent, met een book-to-bill van anderhalf, meer nieuwe orders dan omzet, een herstelsignaal. Maar er zit een addertje onder het gras. Zo'n achtennegentig procent van de omzet van Booz Allen komt van de Amerikaanse federale overheid. En die overheid schrapt via het efficiëntieprogramma DOGE al maanden miljarden aan adviescontracten, deels bij Booz Allen zelf. Analisten zijn dan ook voorzichtig: meer verkoop- dan koopadviezen, ondanks de meevallende cijfers van vandaag.

Dat DOGE-effect trek ik graag breder dan één aandeel. We zien al maanden dat overheidsbezuinigingen in de VS niet gelijkmatig landen: sommige sectoren voelen het amper, adviesbureaus en contractors die vrijwel volledig van Washington afhangen des te harder. Dat maakt de federale begroting zelf een macrorisico dat je per bedrijf apart moet wegen, niet alleen een politiek nieuwsitem.

Interessant, want in Europa zien we eigenlijk het omgekeerde mechanisme: daar duwt juist oplopende staatsschuld de rente omhoog. Sanne, wat gebeurt er in Italië?

Italië keurde deze maand een begroting goed die het tekort moet terugbrengen naar 2,8 procent van het bbp, op papier dus verantwoord. Toch loopt de staatsschuld dit jaar volgens de Europese Commissie juist op, naar 137,4 procent van het bbp, omdat de economie trager groeit dan de rentelasten toenemen. De markt reageert daarop: het renteverschil met Duitse obligaties, de BTP-Bund spread, tikte deze maand tachtig basispunten aan, het hoogste niveau van dit jaar buiten de piek in maart.

Is dat niet precies het soort signaal dat een tiental jaar geleden tot een volwaardige eurocrisis leidde? Moeten we ons daar zorgen over maken?

Nog niet acuut, mede omdat de ECB de rente deze maand ongewijzigd liet op 2,25 procent, wat de financieringskosten voor Rome beheersbaar houdt. Maar het onderliggende mechanisme blijft hetzelfde als toen: Italiaanse banken houden veel binnenlandse staatsobligaties aan. Zolang de spread als tijdelijke risicopremie wordt gezien, is een hogere rente voor die banken juist gunstig. Zodra beleggers het gaan zien als teken van structureel oplopende schuld, moeten diezelfde banken afboeken op precies die obligaties, en trekken staat en bankensector elkaar mee naar beneden.

Dat zie je nu al terug bij UniCredit, dat over het tweede kwartaal een recordwinst van 3,1 miljard euro boekte, het tweeëntwintigste recordkwartaal op rij. Die winst komt voor een groot deel uit precies dat mechanisme dat Sanne beschrijft: een hogere rente op de eigen obligatieportefeuille. Het is dus een paradox: de bank profiteert nu van hetzelfde dat op termijn haar grootste risico kan worden.

Mooi bruggetje. Wat me opvalt is dat beide verhalen vandaag hetzelfde patroon laten zien: de markt beloont wat er nu gebeurt, AI-vraag, een hogere obligatierente, terwijl de risico's die daarachter schuilen, stroomtekorten, begrotingsafhankelijkheid, schuldhoudbaarheid, pas later voelbaar worden. Dank jullie wel, Mark en Sanne.

Let op: dit is uitsluitend duiding, geen beleggingsadvies. Genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd.