Fed-hikekans voor september schiet naar 57,5% na Warsh's waarschuwing op Jackson Hole

Nog geen twee weken geleden gingen beleggers er breed van uit dat de Federal Reserve op 16 september de rente zou verlagen - een verrassend zwak banenrapport leek daar alle ruimte voor te geven. Vrijdag draaide dat beeld in één sessie om. Fed-voorzitter Kevin Warsh waarschuwde op zijn eerste Jackson Hole-toespraak als centralebankvoorzitter dat de inflatie "niet wezenlijk is afgekoeld" en dat de Fed mogelijk nog "werk te doen" heeft om terug te keren naar de doelstelling van 2%. Fed funds-futures prijsden de kans op een renteverhoging in september daarop binnen één dag op van 35,4% naar 57,5% - voor het eerst deze zomer gaat de markt er vaker van uit dat de Fed de rente verhóógt dan dat ze hem verlaagt.

JPMorgan Chase is de grootste Amerikaanse bank naar balanstotaal, met een omvangrijke rentegevoelige balans van deposito's en leningen. D.R. Horton is de grootste huizenbouwer van de VS naar aantal opgeleverde woningen, met een orderportefeuille die rechtstreeks meebeweegt met de hypotheekrente.

Wat zei Warsh precies op Jackson Hole?

Warsh koos er vrijdag bewust niet voor om beleggers gerust te stellen, zoals hij eerder dit jaar bij zijn eerste rentebesluit als voorzitter nog wél deed. Hij stelde dat de inflatie "niet wezenlijk is afgekoeld" en dat de centrale bank mogelijk nog "werk te doen" heeft om terug te keren naar de doelstelling van 2% - een directe erkenning dat vier opeenvolgende maanden van een muurvaste kerninflatie van 3,3% niet langer als een tijdelijk verschijnsel terzijde kunnen worden geschoven. Het is precies het tegenovergestelde van wat de markt een paar dagen eerder nog verwachtte: in de aanloop naar de toespraak was de hikekans juist gehalveerd, op de gok dat Warsh - historisch gezien een van de duivensere stemmen binnen de Fed - een verzoenende toon zou aanslaan. Dat gebeurde dus niet, en de reactie was navenant fors.

Waarom draaide de hikekans in één dag van 35% naar 57,5%?

Warsh's toespraak stond niet op zichzelf, maar bevestigde een patroon dat al drie weken opbouwde. Op 19 augustus maakte de Fed de notulen van de julivergadering openbaar, waarin stond dat "veel deelnemers inschatten dat verkrapping van het beleid waarschijnlijk nodig zou zijn als de inflatie niet zou dalen". Diezelfde vergadering leverde bovendien de eerste unaniem-havikendissidentie sinds september 2016 op: drie regionale Fed-voorzitters die stuk voor stuk voor een renteverhoging van 25 basispunten stemden. En op 26 augustus bevestigden de PCE-cijfers over juli dat de kerninflatie voor de vierde maand op rij op 3,3% bleef steken, terwijl de totale inflatie zelfs opliep naar 3,7%. Elk signaal afzonderlijk was al hawkish; Warsh's toespraak was het moment waarop de markt die drie signalen bij elkaar optelde en de hikekans in reactie liet verdubbelen ten opzichte van medio augustus, toen die nog rond de 28,5% lag.

Voor Nederlandse beleggers met Amerikaanse posities: een hogere kans op een Fed-renteverhoging steunt doorgaans de dollar, wat het rendement in euro's verbetert zolang de onderliggende Amerikaanse koers gelijk blijft of stijgt - het spiegelbeeld van de dollarzwakte die eerdere twijfel over de Fed veroorzaakte.

Het maakt de tegenstelling binnen het comité alleen maar scherper. Diezelfde Fed keek begin augustus nog aan tegen een banenrapport over juli dat er ronduit zwak uitzag: de loonlijsten daalden onverwacht met 23.000 banen, tegen een verwachte groei van 83.000, en de loongroei zakte naar 3,2% j-o-j - het laagste niveau sinds mei 2021. Dat rapport was destijds precies het bewijs dat duiven binnen de Fed nodig hadden om voor een renteverlaging te pleiten. Wat er nu gebeurt, is dat de haviken - gesteund door vier maanden vastgeroeste kerninflatie - het been stijf houden en de arbeidsmarktzwakte wegwuiven als een tijdelijk effect van een krimpende beroepsbevolking, niet van een verzwakkende vraag naar arbeid. Die twee lezingen van dezelfde economie botsen nu rechtstreeks, en de markt heeft zijn weddenschap deze week verschoven van de duiven naar de haviken.

Wat betekent dit voor JPMorgan en D.R. Horton?

Voor een bank als JPMorgan is een klimaat van hoger-voor-langer doorgaans gunstig: de rentemarge op de omvangrijke deposito- en leningenportefeuille blijft breed, en de winstgroei van ruim 41% in het meest recente kwartaal - tegen een nettowinst van $65,07 miljard over de afgelopen twaalf maanden - laat al zien hoe goed de bank in het huidige renteklimaat verdient. Een hike die de korte rente nog verder optilt, verlengt dat voordeel eerder dan dat hij het bedreigt, al eist ook JPMorgan hogere kredietvoorzieningen zodra bedrijven en consumenten onder de duurdere financiering beginnen te kraken. D.R. Horton ondervindt het spiegelbeeld: de omzet over de afgelopen twaalf maanden staat vrijwel stil, en de winst daalde in het meest recente kwartaal 11,1% ten opzichte van een jaar eerder, ondanks een nettomarge die met 10,0% op zichzelf nog altijd gezond is. Een hypotheekrente die dicht bij de huidige niveaus blijft hangen - of zelfs verder oploopt als de Fed daadwerkelijk verhoogt - houdt de betaalbaarheid voor starters onder druk en dwingt huizenbouwers tot de prijsverlagingen en incentives die nu al op de marge drukken.

Visie en vooruitzichten: wat staat er op het spel op 16 september?

De vergadering van 16 september is inmiddels van een formaliteit veranderd in een van de meest onzekere Fed-besluiten in jaren. Aan de ene kant staat een arbeidsmarkt die er in juli zwak uitzag en waarvan het augustusrapport - dat vlak vóór de vergadering verschijnt - moet uitwijzen of dat een trend is of een uitschieter. Aan de andere kant staat een inflatiecijfer dat al vier maanden weigert te bewegen, drie regionale Fed-voorzitters die openlijk om een verhoging vragen, en nu ook een voorzitter die zijn eigen geloofwaardigheid als inflatiebestrijder op het spel zet door zijn toon in korte tijd merkbaar te verharden. Voor beleggers is de praktische consequentie dat scenario's die twee weken geleden nog ondenkbaar leken - een renteverhóging in plaats van een verlaging - nu volwaardig worden meegewogen, met rechtstreekse gevolgen voor sectoren die tegengesteld op de rente reageren, van banken tot huizenbouwers tot alles ertussenin dat op goedkope financiering leunt. Tot het volgende cijfer - het Amerikaanse banenrapport over augustus, begin volgende week - blijft de markt tussen die twee lezingen heen en weer slingeren.

Onderdeel van ons dossier Rente & macro →

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.