Begrotingstekort VS springt naar $2,1 biljoen: Fed-voorzitter Warsh krijgt een 'credibility shock'

De Amerikaanse obligatiemarkt kreeg dinsdag twee tegenvallers tegelijk. Het Congressional Budget Office verhoogde zijn raming voor het federale begrotingstekort van boekjaar 2026 naar $2,1 biljoen — $200 miljard meer dan de inschatting van februari — terwijl Bank of America waarschuwde dat Fed-voorzitter Kevin Warsh een "credibility shock" doormaakt na een tweede persconferentie zonder heldere uitleg over zijn rentekoers. De 30-jaarsrente reageerde met een sprong naar 5,33%, het hoogste niveau sinds 2007, en de S&P 500 sloot voor de derde dag op rij lager. Twee op zichzelf staande signalen — begrotingsdiscipline en centralebank-geloofwaardigheid — versterken elkaar op dit moment tot precies het scenario dat obligatiebeleggers het meest vrezen: hogere rente zonder duidelijk vooruitzicht op wanneer dat weer stopt.

Wat maakte dinsdag zo veelzeggend voor de Amerikaanse rentemarkt?

De cijfers achter het begrotingstekort zijn niet nieuw in richting, maar wel in tempo. Het Committee for a Responsible Federal Budget bevestigde dat de federale overheid in juli alleen al $432 miljard extra leende, en dat de eerste tien maanden van boekjaar 2026 samen goed zijn voor $1,8 biljoen aan nieuwe schuld — meer dan in het volledige voorgaande boekjaar. Het CBO trok daaruit de conclusie dat het jaartekort dit keer op $2,1 biljoen uitkomt, $200 miljard boven de raming van februari. Voor de obligatiemarkt betekent dat een aanhoudende stroom van nieuwe staatsleningen die om kopers vraagt, precies op het moment dat bedrijven als Oracle en Palantir de markt ook al platleggen met een golf aan AI-gerelateerde bedrijfsobligaties. Meer aanbod zonder meer vraag duwt de prijs van obligaties omlaag en dus de rente omhoog — en dat is precies wat de 30-jaarsrente dinsdag naar 5,33% dreef, de hoogste stand sinds 2007.

Waarom twijfelt de markt aan Fed-voorzitter Warsh?

Kevin Warsh trad in mei 2026 aan als Fed-voorzitter met de belofte om minder expliciete vooruitblikken te geven dan zijn voorganger, zodat de markt zelf weer risico gaat inprijzen in plaats van blind te varen op Fed-garanties. Het probleem is dat die aanpak tot dusver vooral onzekerheid oplevert in plaats van gezonde risicopricing: na een tweede persconferentie op rij zonder concrete uitleg over hoe hij hardnekkige inflatie wil bestrijden, schreef Bank of America dat de Fed een opkomende-markt-achtige "credibility shock" doormaakt. JPMorgan-hoofdeconoom Michael Feroli verwoordde het scherp: Warsh bleef ook deze keer in gebreke om te specificeren hoe hij zijn stellige vastberadenheid over inflatie daadwerkelijk gaat waarmaken. Voor obligatiebeleggers is dat geen technisch detail — een centrale bank waarvan de reactiefunctie onduidelijk is, wordt gecompenseerd met een hogere termijnpremie, en die premie is precies wat de lange rente de afgelopen weken gestaag heeft opgestuwd.

D.R. Horton is de grootste woningbouwer van de Verenigde Staten en verkoopt overwegend nieuwbouwwoningen aan particuliere kopers, wiens koopkracht sterk samenhangt met de hoogte van de hypotheekrente.

D.R. Horton laat zien hoe direct de doorwerking van de lange rente op de reële economie is: de omzet van het bedrijf bleef het afgelopen kwartaal vrijwel vlak ten opzichte van een jaar eerder, terwijl de nettowinst 11,1% terugviel — en over de volledige twaalf maanden is dat verlies opgelopen tot 22,7%. Een 30-jaarshypotheek in de VS volgt doorgaans de 30-jaars staatsrente op de voet, dus elke basispunt die het begrotingstekort en de Fed-onzekerheid aan de staatsrente toevoegen, komt bijna één-op-één terug in de maandlast van een nieuwbouwwoning. Zolang de markt geen duidelijkheid krijgt over de Fed-koers, blijft de woningbouwsector een van de eerste plekken waar dat voelbaar wordt.

JPMorgan Chase is de grootste Amerikaanse bank naar balansomvang en verdient een belangrijk deel van zijn winst aan het renteverschil tussen wat het uitleent en wat het zelf betaalt op deposito's.

Bij JPMorgan werkt hetzelfde mechanisme in tegengestelde richting. Een steiler wordende curve — kortlopende rente die minder hard stijgt dan langlopende — is voor een bank met een enorme depositobasis doorgaans gunstig voor de rentemarge, omdat de bank goedkoop kort financiert en duurder lang uitzet. De nettowinst van $21,16 miljard dit kwartaal, 41,2% hoger dan een jaar eerder, weerspiegelt voor een deel precies die dynamiek. Dat contrast — dezelfde stijgende rente die D.R. Horton pijn doet en JPMorgan juist steunt — is de kern van wat een "hogere-voor-langere-rente"-omgeving zo ongelijk verdeeld maakt tussen sectoren.

Wat betekent dit voor de Fed-vergadering van 16-17 september?

Fed-futures prijzen nog maar circa 32,6% kans op een renteverlaging in september, een scherpe val ten opzichte van de ruime meerderheidskans die de markt enkele weken geleden nog toedichtte — en een deel van de markt begint zelfs rekening te houden met een renteverhóging in december, mocht de inflatie niet verder afkoelen. Tussen nu en de vergadering volgen nog minstens twee inflatierapporten die dat beeld opnieuw kunnen kantelen, dus een renteverlaging is allerminst van tafel. Wat wel vaststaat, is dat Warsh de komende weken met iets concreters moet komen dan een herhaalde belofte van vastberadenheid — anders blijft de termijnpremie oplopen, ongeacht wat de Fed uiteindelijk in september besluit.

Visie en vooruitzichten: Het venijnige aan deze combinatie van tegenvallers is dat ze elkaar voeden. Een hoger begrotingstekort vraagt om meer staatsleningen, meer staatsleningen duwen de rente omhoog zonder ingrijpen van de Fed, en een Fed-voorzitter die geen duidelijke reactiefunctie communiceert, geeft de markt geen anker om die rentestijging te temperen. Voor de Amerikaanse economie als geheel betekent dat een periode waarin sectoren met veel schuld — woningbouw, vastgoed, kleinere bedrijven die op herfinanciering aangewezen zijn — harder geraakt worden dan sectoren die juist profiteren van hogere rentemarges, zoals de grootbanken. Het echte risico voor beleggers zit niet in één slecht cijfer, maar in de mogelijkheid dat de termijnpremie op Amerikaanse staatsschuld structureel hoger blijft zolang begrotingsdiscipline en Fed-geloofwaardigheid allebei ter discussie staan — een combinatie die de VS het laatst op deze schaal zag rond 2007.

Voor Nederlandse beleggers met een onafgedekte dollarpositie is het effect tweeledig: een hogere Amerikaanse termijnpremie trekt doorgaans kapitaal aan en steunt de dollar op de korte termijn, maar aanhoudende twijfel aan de Fed-geloofwaardigheid werkt op langere termijn juist verzwakkend — precies de spanning die de EUR/USD-koers de komende weken waarschijnlijk grillig zal maken.

Onderdeel van ons dossier Rente & macro →

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.