Banenverlies van 23.000 in juli zet Fed-voorzitter Warsh klem vlak vóór zijn eerste Jackson Hole-toespraak

De Amerikaanse arbeidsmarkt spreekt zichzelf op dit moment tegen. Donderdag meldde het Labor Department dat de wekelijkse werkloosheidsaanvragen in de week tot 15 augustus daalden naar 206.000, ruim onder de 210.000 die economen verwachtten. Diezelfde arbeidsmarkt leverde in juli echter een netto banenverlies van 23.000 op, terwijl de inflatie al maanden muurvast zit op 3,5% — ruim boven de 2%-doelstelling van de Fed. Voor Kevin Warsh, die in mei aantrad als Fed-voorzitter met de belofte van een hawkish "regime change", is dat een ongemakkelijke combinatie vlak voor zijn eerste Jackson Hole-toespraak als voorzitter, gepland op 28 augustus. De 10-jaarsrente sloot donderdag op 4,71%, en de markt begint inmiddels serieus rekening te houden met een renteverhóging in plaats van een verlaging.

Wat zegt het banencijfer nu eigenlijk over de arbeidsmarkt?

Het korte antwoord: twee verschillende dingen tegelijk, en dat is precies het probleem voor de Fed. Wekelijkse jobless claims meten hoeveel mensen zich nieuw op werkloosheidsuitkeringen melden en reageren snel op ontslagrondes — een daling naar 206.000 wijst erop dat bedrijven op dit moment niet massaal personeel afstoten. Het maandelijkse banenrapport meet iets anders: het netto-saldo van banen die erbij komen en banen die verdwijnen over de volle breedte van de economie, en dat saldo was in juli voor het eerst in maanden negatief. Die twee cijfers spreken elkaar niet per se tegen — een economie kan best per saldo krimpen in het aantal banen zonder dat er een golf aan ontslagen aan te pas komt, bijvoorbeeld als bedrijven vacatures gewoon niet meer vervullen. Voor de Fed is dat onderscheid cruciaal: een banenmarkt die traag opdroogt via minder aanwervingen vraagt om een andere respons dan een banenmarkt die instort via massaontslagen, en de huidige cijfers laten zich nog niet eenduidig in een van beide categorieën plaatsen.

Procter & Gamble is een van de grootste producenten van consumentengoederen ter wereld en verkoopt wasmiddelen, luiers en verzorgingsproducten onder merken als Pampers, Gillette en Tide.

Procter & Gamble laat zien waarom beleggers in een periode van tegenstrijdige signalen naar defensieve namen met prijszettingsmacht neigen: ondanks een kwartaalwinst die 15,8% terugviel — vooral door eenmalige herstructureringslasten, niet door omzetdruk — bleef de omzet gewoon 1,5% groeien en houdt het bedrijf een nettomarge van 18,4% over de afgelopen twaalf maanden vast. Een bedrijf dat zeep, tandpasta en luiers verkoopt, voelt een banenverlies van 23.000 op landelijke schaal nauwelijks in zijn omzet — die producten koopt een huishouden hoe dan ook. Dat maakt P&G typisch de plek waar kapitaal naartoe stroomt zodra beleggers twijfelen aan de conjunctuur, ongeacht wat de Fed vervolgens beslist.

Tesla ontwikkelt en verkoopt elektrische auto's, energieopslag en zonne-energieproducten, en is de grootste producent van elektrische voertuigen in de Verenigde Staten.

Waarom is dit juist voor een aandeel als Tesla geen goed nieuws?

Tesla is het spiegelbeeld van Procter & Gamble in dit verhaal. De omzet groeide afgelopen kwartaal met 25,5% — indrukwekkend — maar de nettomarge over de afgelopen twaalf maanden bedraagt slechts 3,67% en het rendement op eigen vermogen ligt met 4,38% laag voor een bedrijf van deze omvang. Dat betekent dat de huidige beurswaarde van Tesla veel minder steunt op wat het bedrijf nú verdient dan op wat beleggers verwachten dat het over jaren gaat verdienen — een langlopende belofte die je met een rekenkundige discontovoet naar het heden terugbrengt. Hoe hoger de rente waarmee die toekomstige winsten worden verdisconteerd, hoe minder ze vandaag waard zijn. Een 10-jaarsrente die op 4,71% blijft hangen, of verder oploopt als de markt een renteverhoging in plaats van een verlaging gaat inprijzen, raakt daarom een aandeel als Tesla structureel harder dan een cashflow-rijk bedrijf als P&G — ongeacht of Tesla zelf iets fout doet.

Wat kan Warsh op Jackson Hole zeggen dat de markt beweegt?

Warsh trad in mei aan met de belofte van een "regime change" tegen hardnekkige inflatie, en koos er daarbij zelf voor om liever naar "getrimde gemiddelden" te kijken dan naar de kerninflatie op basis van PCE die de Fed traditioneel als kompas gebruikt — een maatstaf die extreme uitschieters uit de data filtert en daardoor doorgaans een iets ander beeld geeft. Voor zijn eerste Jackson Hole-toespraak als voorzitter ligt er een duidelijke vraag op tafel: erkent hij dat de arbeidsmarkt structureel begint af te koelen, of blijft hij vasthouden aan zijn inflatiefocus zolang de kerninflatie niet duidelijk richting de 2% beweegt? De futuresmarkt wacht niet op een antwoord en is zelf al aan het herprijzen: waar enkele weken geleden nog een renteverlaging in september het basisscenario was, prijst de markt voor december inmiddels ruim 67% kans in op een renteverhóging, oplopend tot bijna 80% tegen maart 2027. Tussen nu en de Fed-vergadering van 16-17 september volgen nog minstens twee inflatierapporten die dat beeld opnieuw kunnen kantelen, dus niets ligt vast — maar de toon die Warsh op 28 augustus zet, bepaalt hoe de markt die cijfers de komende weken interpreteert.

Visie en vooruitzichten: Het venijnige aan de huidige combinatie is dat ze de Fed weinig comfortabele opties laat. Een centrale bank die de rente verhoogt terwijl de banengroei al haapert, riskeert een arbeidsmarkt die alsnog omslaat in een echte krimp; een centrale bank die verlaagt terwijl de inflatie op 3,5% blijft hangen, riskeert haar geloofwaardigheid op precies het moment dat Warsh die probeert op te bouwen. Voor beleggers betekent dat een periode waarin sectorrotatie waarschijnlijker is dan een brede marktrichting: kapitaal dat wegtrekt uit hooggewaardeerde groeinamen met dunne marges en op zoek gaat naar bedrijven met prijszettingsmacht en stabiele kasstroom, precies het patroon dat het contrast tussen P&G en Tesla dit kwartaal al laat zien. De grootste onbekende blijft of de Amerikaanse consument — na het banenverlies van juli en met een inflatie die niet meewerkt — de bestedingskracht heeft om een eventuele langere periode van hogere rente op te vangen.

Voor Nederlandse beleggers met een onafgedekte dollarpositie werkt een hogere Amerikaanse rente doorgaans dollarondersteunend op de korte termijn, maar een Fed die tussen twee kwaden moet kiezen, is precies het soort onzekerheid waar de EUR/USD-koers de komende weken gevoelig voor blijft.

Onderdeel van ons dossier Rente & macro →

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.