Fed-rentebesluit van 28 september zet renteverschil verder onder druk — waarom dat JPMorgan en regionale banken raakt

De Federal Reserve besluit maandag 28 september opnieuw over de rente, met de markt verdeeld tussen een pauze en een nieuwe verhoging van 25 basispunten bovenop de al doorgevoerde stap naar 3,75-4,00%. Opvallend genoeg is dat vooruitzicht slecht nieuws voor juist de sector die van een hogere rente zou moeten profiteren: het renteverschil tussen de 10- en 2-jaarsrente is de afgelopen weken vervlakt naar 0,25 procentpunt, en dat drukt op de marges van banken als JPMorgan Chase — ondanks kwartaalcijfers die alles behalve zwak zijn.

Wat verwacht de markt van de Fed op 28 september?

Op 16 september verhoogde de Fed de rente unaniem naar een bandbreedte van 3,75-4,00% — de eerste verhoging in drie jaar, ingegeven door aanhoudend hoge inflatie in energie en diensten terwijl de arbeidsmarkt stabiel bleef. Van de achttien beleidsmakers verwachten er zestien nog minstens één extra stap dit jaar: twaalf zien de rente eindigen tussen 4,00-4,25%, vier zelfs tussen 4,25-4,50%. Voor de vergadering van 28 september is de markt verdeeld tussen een korte pauze om het effect van de vorige verhoging te laten doorwerken, en een nieuwe stap van 25 basispunten als de eerstvolgende inflatiecijfers weer heet uitvallen. Beide uitkomsten houden de rente structureel hoger dan beleggers begin dit jaar voor mogelijk hielden.

Waarom is een vlakkere rentecurve slecht nieuws voor bankaandelen zoals JPMorgan?

JPMorgan Chase is de grootste Amerikaanse bank naar balanstotaal en verdient het grootste deel van zijn winst aan het verschil tussen wat het betaalt op spaargeld en wat het ontvangt op leningen en hypotheken. Een steile rentecurve — een hoge langetermijnrente tegenover een lage kortetermijnrente — vergroot dat verschil vanzelf. Het probleem nu is dat de Fed juist de kórte rente verder optrekt, terwijl de langetermijnrente al hoog staat door de bondmarkt-onrust van de afgelopen weken: het resultaat is een curve die vervlakt in plaats van verstijlt. Depositokosten blijven daarbij hardnekkig hoog omdat spaarders inmiddels aan een hogere vergoeding gewend zijn, terwijl de vraag naar nieuwe leningen kan afkoelen zodra bedrijven en huishoudens verwachten dat de renteklim nog niet voorbij is. Precies dat mechanisme verklaart waarom de nettomarge op rente-inkomsten van de sector voor het eerst sinds medio 2024 daalde, van 3,30% naar 3,22%.

Dat maakt de reactie op de rentestap van 16 september veelzeggend: ondanks de hike zelf gaven bankaandelen terrein prijs, omdat de markt de verhoging al volledig had ingeprijsd en zich in plaats daarvan zorgen begon te maken over de curve. De onderliggende cijfers van JPMorgan weerspiegelen dat dilemma niet — de nettowinst steeg vorig kwartaal 41,2% j-o-j naar $21,2 miljard bij een winst per aandeel van $7,70, ruim boven het niveau van een jaar eerder. Het aandeel wordt dus niet afgestraft om wat er al gebeurd is, maar om de vraag of dat tempo bij een verder vervlakkende curve vol te houden is.

Wat betekent de aankomende CRE-herfinancieringsgolf voor regionale banken?

Voor kleinere, regionale banken komt daar een tweede risico bovenop: dit jaar loopt ongeveer $930 miljard aan Amerikaanse commercieel-vastgoedleningen af — bijna drie keer zoveel als vorig jaar — waarvan regionale banken zo'n $396 miljard op hun eigen balans hebben staan. Veel van die leningen zijn afgesloten tegen een rente van rond de 4,3% en moeten worden geherfinancierd tegen de huidige 6,2%, een sprong die bij hogere rente eerder groeit dan krimpt. Voor de grootste banken als JPMorgan is dat door de gespreide kredietportefeuille goed te dragen, maar voor regionale banken met een geconcentreerde blootstelling aan kantoren en winkelvastgoed is het een reëel kredietrisico bovenop de margedruk van de vervlakkende curve.

Visie en vooruitzichten: het patroon achter dit verhaal is dat een renteverhoging niet automatisch goed nieuws is voor de sector die er traditioneel het meest van profiteert. Zolang de Fed de korte rente blijft optrekken terwijl de lange rente wordt afgeremd door verwachtingen over een tragere economie verderop, blijft de curve vlak en daarmee de marge-uitbreiding beperkt — ook bij banken die operationeel uitstekend presteren, zoals JPMorgan nu laat zien. De vergadering van 28 september is in dat opzicht minder een vraag van "hoeveel basispunten" dan van welk signaal de Fed afgeeft over hoe lang dit beleid aanhoudt: een expliciete pauze zou de curve kunnen helpen verstijlen doordat de markt minder verdere hikes inprijst, terwijl een nieuwe stap de vervlakking eerder verdiept. Voor regionale banken komt daar de CRE-herfinancieringsgolf bovenop als een risico dat grotendeels los staat van wat de Fed doet, en dat de komende kwartalen zichtbaarder wordt naarmate meer leningen daadwerkelijk vervallen.

Onderdeel van ons dossier Rente & macro-economie →

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.