PCE-inflatie blijft hangen op 3,7%, hetter dan verwacht: Fed-hikekans voor september klimt naar 40%

De PCE-index - de inflatiemeter waar de Federal Reserve zelf het meeste gewicht aan hangt - bleef in juli steken op 3,7% jaar-op-jaar, tegen een verwachting van 3,6%. De kerninflatie kwam uit op 3,3%, precies zoals voorspeld, maar dat is voor de vierde maand op rij hetzelfde vastgeroeste niveau. De markt trok daar deze week een concrete conclusie uit: de ingeprijsde kans op een Fed-renteverhoging in september steeg van ongeveer 33% naar 40%, terwijl de kans op een ongewijzigd beleid terugzakte naar zo'n 60%. Voor een centrale bank die twee jaar geleden nog volop over renteverlagingen sprak, is een reëel scenario van een hike een opmerkelijke ommekeer.

Bank of America is een van de grootste Amerikaanse retail- en zakenbanken en verdient een groot deel van zijn winst aan het renteverschil tussen wat het uitleent en vergoedt op spaargeld - de zogeheten netto rentemarge. Charles Schwab is een van de grootste Amerikaanse brokers en vermogensbeheerders, met inkomsten die eveneens meebewegen met het renteniveau op de miljarden aan klanttegoeden die het beheert.

Waarom blijft de PCE-inflatie zo hardnekkig?

De PCE-index (personal consumption expenditures) is de inflatiemeter die de Fed zelf als leidend beschouwt bij rentebesluiten, mede omdat hij breder meet dan de bekendere CPI en beter rekening houdt met hoe consumenten hun bestedingspatroon aanpassen aan prijsveranderingen. Dat de kernmaatstaf - zonder de wisselvallige energie- en voedselprijzen - nu al vier maanden onafgebroken op 3,3% blijft hangen, wijst niet op een tijdelijke schok maar op een structureel probleem: prijsdruk die zich diep genesteld heeft in diensten, huisvesting en de doorwerking van importtarieven op consumentengoederen. Voor een Fed die een doelstelling van 2% hanteert, is een niveau dat anderhalf keer zo hoog ligt en al maanden niet daalt, precies het soort stilstand dat een beleidswijziging rechtvaardigt - de vraag is alleen nog in welke richting.

Wat betekent een stijgende hikekans voor de markt?

Een reële kans op een renteverhoging draait het beursnarratief van de afgelopen twee jaar om. Waar beleggers lange tijd rekenden op goedkoper wordend geld dat hoge waarderingen in AI- en techaandelen rechtvaardigde, moeten ze nu serieus rekening houden met het tegenovergestelde: een Fed die de rente verder optrekt om vastgeroeste inflatie alsnog te breken. Dat raakt vooral bedrijven die voor hun groei op goedkope financiering leunen, terwijl het financials met veel rentegevoelige inkomsten juist in de kaart speelt. De obligatiemarkt reageerde in lijn met dat beeld: de rente op kortlopend Amerikaans staatspapier liep verder op, wat de herprijzing van de hikekans bevestigt en niet louter een speculatieve beweging in derivatenmarkten is.

Wat betekent dit voor Bank of America en Charles Schwab?

Bank of America groeide zijn omzet de afgelopen twaalf maanden met 8,1% en zijn nettowinst met 20,4% - een tempo dat voor een bank van deze omvang mede steunt op een netto rentemarge die profiteert zodra de rente hoger blijft dan de markt eerder inprijsde. Charles Schwab laat een nog sterkere groei zien: de omzet steeg 20,3% en de winst 38,6% op jaarbasis, met een nettomarge van bijna 39% - deels gedreven door de rente die het bedrijf verdient op de miljarden aan contant geld die klanten via hun beleggingsrekeningen aanhouden. Voor beide geldt dezelfde logica: hoe langer de Fed de rente hoog houdt of zelfs verder verhoogt, hoe langer dat renteverschil aan de inkomstenkant blijft bijdragen - precies het spiegelbeeld van hoe renteverhogingen doorgaans op groeiaandelen drukken.

Visie en vooruitzichten: hoe ver kan de Fed nog gaan?

De kern van het dilemma voor Warsh is dat een renteverhoging de inflatie kan afkoelen, maar tegelijk het risico vergroot op een economie die al tekenen van vermoeidheid vertoont - de arbeidsmarkt verzwakt geleidelijk en het consumentenvertrouwen daalde deze maand naar het laagste niveau in zeven maanden. Een hike zou dus een weddenschap zijn dat vastgeroeste inflatie een groter gevaar vormt dan een verder afkoelende groei, een afweging die de Fed de afgelopen decennia zelden vrijwillig maakte zonder duidelijker bewijs dat inflatieverwachtingen daadwerkelijk uit de hand dreigen te lopen. Voor beleggers in financials is het scenario aantrekkelijk zolang de economie niet echt omslaat: hogere rente-inkomsten zonder een golf aan wanbetalingen. Zodra de arbeidsmarktcijfers van de komende weken tekenen van verdere verzwakking laten zien, kan diezelfde hikekans echter net zo snel weer terugzakken als hij nu opliep - de komende banenrapporten worden daarmee minstens zo bepalend als de inflatiecijfers zelf.

Wat verwachten analisten voor de komende Fed-vergadering?

Het Fed-rentebesluit van 15-16 september blijft het eerstvolgende ijkpunt. Analisten wijzen erop dat de uitkomst sterk zal afhangen van het Amerikaanse banenrapport dat kort voor de vergadering verschijnt: een verdere verzwakking van de arbeidsmarkt zou de hikekans weer kunnen doen zakken, terwijl aanhoudend sterke loongroei of een nieuwe verrassing in de inflatiecijfers het scenario van een renteverhoging juist zou bevestigen. Voor Bank of America en Charles Schwab geldt dat hun eigen kwartaalcijfers - respectievelijk medio oktober en medio januari verwacht - een van de eerste concrete signalen zullen geven of de huidige rente-omgeving zich daadwerkelijk vertaalt in aanhoudende winstgroei.

Onderdeel van ons dossier Rente & macro →

De informatie in dit artikel is uitsluitend bedoeld ter informatie. De genoemde koersen en cijfers kunnen inmiddels zijn gewijzigd. Dit is geen beleggingsadvies.